Verslag van Remco Siemonsma/Gert Jan van Pelt
Kom mee naar Frankrijk zeg ik. Daar zijn de grotten groter, de putten dieper, mooier, schoner, ruimer en droger. Een aantal hadden nog nooit buiten België gegrot dus die waren met deze woorden al snel overgehaald. Dat en dat ze het diepterecord met een factor 4 zouden verbreken was ook een groot pluspunt. 120 tegen 500 meter. Eerst maar een keertje “droog”, 500 meter kikkeren, oefenen in de groeve van Villers le Gambon waarbij slingerende sleepzakken in toom gehouden moesten worden, trapkoordjes knapten, een materiaal karibiner vervormde(?!) en de nodige trapkoordjes afgesteld werden. Na nog een keertje oefenen trekken wij (Gertjan van Pelt, Ivo Schutt, Paul Gieskens, Erik Edelman en Remco Siemonsma) vol goede moed naar de Jura. Waarom wij zijn kamperen snap ik achteraf niet, gezien de gite prijzen Maar gelukkig was er veel zon deze week.

Om de week “rustig” te beginnen hadden wij een droge 200m grot in gedachten. Gouffre de Vauvougier. Achteraf gezien vond iedereen dit de zwaarste tocht van deze week. Dit komt vooral door het vele kruipen en klemmen door de meander. Als enkelen dan ook nog de P20 afdalen en daardoor extra veel moeten kruipen en bij de vernauwing te laag kruipen en daardoor klem komen te zitten dan heb je gegarandeerd blauwe plekken en een gekrenkt ego. Gelukkig kon de sleepzak via een andere weg gered worden. Deze grot hebben wij in 11 uur gedaan maar met wat efficiency had dit zeker binnen 8 uur gekund.
Na een dagje uitslapen, terrasje pakken besluiten wij om morgen Gouffre de Montaigu te doen, een lekker verticale grot. Iedere andere grot met een beetje gekruip was weggestemd. Na ruim 12 uur regen was het gelukkig droog toen de boomwortel ingang gezocht en snel gevonden was. Na 1,5 uur wachten ging de 2e ploeg de grot in en was al snel bij de rest op -210. Hier moest de weg een beetje gezocht worden tussen wat rotsblokken waarna het al snel wat smaller en instabieler werd. Na mijn opmerking heb je deze instabiele zut al gezien kwam er nog geen 10 seconden later een flinke steen voorbij stuiteren. Dit was voor ons het teken om weer naar boven te gaan. Deze grot is tot -225m in 4.5 uur afgehandeld.
En weer een dagje uitslapen. Na het afreizen naar Zwitserland en terrasje pakken in de zon krijgen wij zin om Gouffre du Chevrier te doen. Na een frisse nacht, het ijs stond op de tafel, kwamen wij moeilijk op gang. Volgens ons leesvoer handig om de eerste trip tot voorbij de grand cascade de touwen uit te hangen. Dan weet je de waterstand en heb je een idee hoe zwaar het wordt. Na een beetje zoeken waren wij er vlugger dan verwacht en binnen 4 uur stonden wij buiten. Onze koukleum had zijn neopreen aangetrokken en kunnen concluderen dat deze goed isoleerde het zweet stroomde eruit toen deze uitgetrokken werd. Dus morgen maar weer het fleece onderpak aan. Wel prettig om met het aangenaam zonnetje om te kleden en daarna op de “skihut” nog een aperitiefje te nemen.
De volgende ochtend opstaan en bij de Parkeerplaats van de skihut in het zonnetje ontbijten. De tocht naar de bodem ging voorspoedig. Wel hadden wij 1 koordzak over. Voornamelijk van de grand cascade. En hebben wij 1 of 2 15m koordjes extra gebruikt. Overal zaten bolts behalve bij de grand cascade. De voorlaatste zaal was het mooiste. Hier zitten wat leuke excentrieken. 5 personen met 5 camera’s en 1 video camera zorgt voor vele foto’s en filmmateriaal. Het mooie hiervan is dat van iedereen wel een keer een goede actiefoto genomen is. Weer rap naar buiten en in circa 8 uur weer met zonlicht buiten.

Conclusie:
- Een geslaagde week.
- Enkele persoonlijke records verbroken. Betreffende tijd (12 uur) en diepte (500 meter) in grot. (28 uur en 1200 meter voor de hele week)
- Het besef van efficiënt grotten is nu bij een ieder aanwezig. (Zowel met voorbereiding als in de grot)
- Dat als een ieder de topo bestudeerd dit voordelen heeft.
- Het 500m kikkeren oefenen voor sommigen erg nuttig is geweest